کلستریدیوم پرفرنجنس یک باکتری بی هوازی، گرم مثبت، تولید کننده سم و عامل بیماری انتروتوکسمی در دام ها است. خاک به عنوان مخزن اسپور این باکتری مطرح می باشد. این مطالعه با هدف ژنوتایپینگ کلستریدیوم پرفرنجنس جدا شده از روده گوسفندان مبتلا به آنتروتوکسمی و خاک مناطق سردسیر استان کرمان با روشMultiplex PCR  انجام شد. این پژوهش به صورت مقطعی - توصیفی بر روی 50 نمونه خاک و 50 نمونه روده دام جمع آوری شده از سه شهرستان سردسیر استان کرمان به منظور جداسازی جدایه های کلستریدیوم پرفرینجنس انجام شد. پس از غنی سازی نمونه ها و کشت در محیط اختصاصی و انجام آزمون های تاییدی با استفاده از ازمون های بیوشیمیایی سویه های احتمالی کلستریدیوم شناسایی گردید. سپس ژنوتایپنگ سویه های کلستریدیوم پرفرینجنس با استفاده از روش واکنش زنجیره ای پلی مراز چندگانه انجام شد. از مجموع نمونه های مورد پژوهش، 42 جدایه کلستریدیوم شناسایی شدند که 27 مورد آن مربوط به محتویات روده دام بود. همچنین از 10 نمونه خاک آلوده به کلستریدیوم در 5 نمونه کلستریدیوم پرفرینجنس تایید گردید. ژنوتایپ های D و A به ترتیب با فراوانی 52 و 30 درصد به ترتیب فراوان ترین ژنوتایپ های شناسایی شده از روده و خاک بودند. پژوهش حاضر نشان داد که کلستریدیوم پرفرینجنس شایع ترین گونه جدا شده در بین سایر گونه ها در گوسفندان مبتلا و خاک است. همچنین تایپ D نسبت به سایر تایپ ها از شیوع بیشتری برخوردار بود.

به منظور ارزیابی عملکرد و کیفیت علوفه اکوتیپ های یونجه مناطق سردسیر، هفده اکوتیپ در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار به مدت دو سال (89-1387) در مزرعه پژوهشی موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر در کرج مورد مقایسه قرار گرفتند. ترکیبات شیمیایی علوفه این اکوتیپ ها با استفاده از روش های AOAC و ضرایب هضمی آن ها با استفاده از روش آزمایشگاهی تیلی و تری برآورد شد. بر اساس نتایج تجزیه واریانس دو ساله، بین اکوتیپ ها از نظر عملکرد علوفه تر در سطح احتمال 1% و عملکرد علوفه خشک و نسبت برگ به ساقه در سطح احتمال 5% تفاوت معنی داری وجود داشت. اثر متقابل اکوتیپ در سال در مورد هر دو صفت عملکرد علوفه تر و خشک غیر معنی دار بود که نشان می دهد اکوتیپ ها از نظر این دو صفت واکنش مشابه از سالی به سال دیگر دارند. بین اکوتیپ ها از نظر دیواره سلولی در سطح احتمال 1% و از نظر پروتئین خام، ماده خشک قابل هضم، ماده آلی قابل هضم و خاکستر کل در سطح احتمال 5% تفاوت معنی دار وجود داشت. اثر متقابل اکوتیپ در سال برای دیواره سلولی در سطح احتمال 5% و برای ماده خشک قابل هضم و ماده آلی قابل هضم در سطح احتمال 1% معنی دار شد. بیشترین میانگین عملکرد علوفه تر و علوفه خشک در اکوتیپ قره آغاج به ترتیب 61.3 و 16.4 تن در هکتار بود. بالاترین درصدپروتئین خام در اکوتیپ چالشتر با 17.73 درصد، بالاترین درصد دیواره سلولی در اکوتیپ سیلوانه با 50.43 درصد، بالاترین درصد دیواره سلولی بدون همی سلولز در اکوتیپ سیلوانه با 35.33 درصد، بالاترین درصدماده خشک قابل هضم در اکوتیپ اردوباد با 62.98 درصد، بالاترین درصد ماده آلی قابل هضم در اکوتیپ اردوباد با 59.89 و بالاترین درصد خاکستر کل در اکوتیپ سیلوانه با 9.92 درصد مشاهده شد. اکوتیپ های قره آغاج با 2.79، سهند آوا با 2.76 و قره قوزلو با 2.68 تن در هکتار بیشترین عملکرد پروتئین را داشتند.

در این پژوهش با هدف دستیابی به پوشش بتنی سازگار و بادوام در مناطق سردسیر 9 مخلوط بتنی با 3 سطح عیار سیمان، 3 نسبت مختلف آب به سیمان و 3 مقدار افزودنی حباب هواساز، تهیه نموده و آزمایش های مختلف در آزمایشگاه بر روی بتن تازه و سخت شده انجام گردید تا مخلوط بتنی بادوام مشخص گردد. عیارهای سیمان شامل 325، 350 و 375 کیلوگرم در مترمکعب بتن، و نسبت های آب به سیمان 4/0، 45/0 و 5/0 و همچنین مقادیر هوازا شامل صفر درصد (شاهد بدون هوازا)، 01/0 و 03/0 درصد وزن سیمان تعیین گردید. بعد از تهیه مخلوط ها آزمایش روی بتن تازه شامل تعیین اسلامپ، درصد هوای کل، چگالی و روی بتن سخت شده آزمایشهای جذب آب، مقاومت فشاری، مدول الاستیسیته و چرخه های یخ زدن-آب شدن تا 300 چرخه انجام شد. بر اساس نتایج آزمایش ها از بین 9 طرح اختلاط 3 طرح در مقابل یخبندان بادوام و با شرایط مناطق سردسیر سازگار بودند. این مخلوط ها به ترتیب: 1-مخلوطی با نسبت آب به سیمان 4/0، عیار سیمان 350 کیلوگرم بر مترمکعب و بدون هوازا، 2-با نسبت آب به سیمان 45/0 و عیار سیمان 350 کیلوگرم بر مترمکعب با افزودنی هوازا به اندازه 03/0درصد وزن سیمان و 3-نسبت آب به سیمان 45/0 و عیار سیمان 325 کیلوگرم بر مترمکعب بدون هوازا می باشند. همچنین با استفاده از 1 تا 2 کیلوگرم در مترمکعب روان کننده می توان نسبت آب به سیمان را به 4/0رساند و بدون استفاده از هواساز پوشش بتنی بادوامی داشت.

زمینه و هدف: تعیین مشخصات کمی و کیفی فاضلاب خام ورودی به تصفیه خانه ها یکی از ارکان اصلی طراحی صحیح تصفیه خانه های فاضلاب به حساب می آید. این مطالعه با هدف تعیین پارامترهای طراحی تصفیه خانه های فاضلاب شهری برای مناطق سردسیر کشور انجام شد.روش بررسی: در این مطالعه توصیفی - تحلیلی سه تصفیه خانه فاضلاب شهرکرد، بروجن و فارسان واقع در استان چهارمحال و بختیاری به عنوان پایلوت در منطقه سردسیر انتخاب و مشخصات کمی و کیفی فاضلاب ورودی به آنها در یک دوره یکساله (سال 1386) بررسی گردید. علاوه بر اندازه گیری پیوسته دبی فاضلاب ورودی به تصفیه خانه، دما،pH  ورودی، غلظت اکسیژن خواهی شیمیایی (COD)، غلظت اکسیژن خواهی بیوشیمیایی پنج روزه (BOD)، مواد معلق(TSS) ، مواد معلق فرار (VSS)، نیتــــروژن کجلدال (TKN)، فسفر فسفاتی، در نمونه های مرکب 24 ساعته متناسب با دبی، اندازه گیری شد. داده ها به کمک آزمون های آماری t و ANOVA تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین سرانه پارامترهای مورد تحقیق در این مطالعه بر حسب گرم در روز به ازای هر نفر برای BOD5 معادل 41، COD معادل 60،TSS  معادل 65، VSS معادل 47،TKN معادل 8.3 و برای فسفات معادل 0.93 و متوسط تولید فاضلاب، 177 لیتر به ازای هر نفر در روز و ضریب حداکثر و حداقل دبی فاضلاب به ترتیب 1.76 و 0.29 بدست آمد. مقایسه نتایج پارامترهای سرانه مورد نظر در سه تصفیه خانه اختلاف معنی داری بین پارامترهای BOD5، COD، نیتروژن کجدال و فسفر وجود نداشت ولی میزان TSS، VSS در تصفیه خانه های مورد مطالعه بیشتر بود (P<0.05).نتیجه گیری: استفاده از پارامترهای طراحی خاص کشورهای توسعه یافته جهت طراحی در شهرهای ایران مناسب نمی باشد لذا پیشنهاد می گردد از پارامترهای طراحی منطبق با شرایط آب و هوایی مختلف و مشخصات واقعی فاضلاب ها به منظور بالا بردن راندمان در راهبری و بهره برداری از تصفیه خانه های فاضلاب استفاده گردد.

به منظور بررسی تاثیر صفات زراعی بر روی عملکرد گندم دیم و همچنین تعیین بهترین شاخص گزینش ارقام پرمحصول و سازگار با شرایط دیم مناطق سردسیر، تعداد 385 ژنوتیپ پیشرفته گندم در ایستگاه تحقیقات کشاورزی دیم مراغه در سال زراعی 77-1376 در قالب 9 آزمایش تکراردار با طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در 4 تکرار و یک آزمایش مقدماتی با طرح لاتیس ساده در 2 تکرار مورد بررسی قرار گرفتند. نتایج حاصل از تجزیه جداگانه آزمایش ها نشان داد که بین ژنوتیپ ها از نظر تولید عملکرد دانه، تعداد روز تا ظهور سنبله، تعداد روز تا رسیدن دانه، ارتفاع بوته و وزن هزار دانه اختلاف معنی دار وجود دارد. گروه بندی ژنوتیپ ها از نظر تعداد روز تا سنبله دهی به گروه های زودرس، متوسط رس، دیررس و خیلی دیررس نیز نشان داد که بیشترین میزان عملکرد دانه به گروه زودرس با میانگین عملکرد 1790 کیلوگرم در هکتار و کمترین میزان عملکرد دانه به گروه خیلی دیررس با میانگین 710 کیلوگرم در هکتار مربوط می باشد. گروه بندی ژنوتیپ ها از نظر ارتفاع بوته نیز مشخص نمود که ژنوتیپ های پابلند و زودرس در دیمزارها عملکرد بیشتری را تولید کردند به طوریکه اکثر ژنوتیپ های دیررس در گروه پاکوتاه با عملکرد کمتر قرار داشتند. همبستگی داده ها نشان داد که بین تعداد روز تا سنبله دهی و ارتفاع بوته در ارقام زودرس رابطه معنی دار وجود ندارد ولی این رابطه در گروه ارقام دیررس منفی و معنی دار می باشد (0.30- =r). در ژنوتیپ های زودرس ارتفاع بوته با عملکرد دانه و وزن هزار دانه رابطه مثبت و بسیار قوی داشت (0.57=r و 053=r) که نشان دهنده اهمیت گزینش ژنوتیپ های پابلند و زودرس در دیمزارها می باشد، نتایج بررسی همچنین نشان داد که بیشترین میزان وزن هزاردانه به ژنوتیپ های زودرس تعلق دارد و با دیررس شدن ژنوتیپ ها وزن هزاردانه کاهش می یابد. گروه بندی ژنوتیپ ها از نظر صفت تیپ رشد نیز نشان داد که ژنوتیپ های با تیپ رشد زمستانه دارای میانگین عملکرد دانه، ارتفاع بوته و وزن هزاردانه و مقاومت به سرمای بیشتری نسبت به تیپ های رشد بهاره و بینابین می باشند، بنابراین برای افزایش عملکرد دانه در دیمزارهای مناطق سردسیر اهمیت گزینش ژنوتیپ هایی با تیپ رشد زمستانه، زودرس، پابلند و مقاوم به سرما و بیماری ها و تنش خشکی در برنامه های به نژادی آشکار می باشد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.